.
...kiedy to pewnego dnia cudowne ,beztroskie życie przeistacza się w koszmar a dom zamienia się w szpital wszystko dookoła wiruje , myśli błądzą .mówisz do siebie to z pewnością zły sen przebudzę się i będzie po wszystkim ...ale nie będzie ...
.... to jednak nie oznacza ,że świat się skończy , to tylko życie się chwilowo zawali i trzeba będzie je na nowo poskładać i zupełnie inaczej niż dotychczas zorganizować .... dziś z perspektywy kilku lat mogę spojrzeć innym trzeźwym spojrzeniem i wyciągnąć wszystko co dobre z tego złego co dał mi los, bo tak naprawdę nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny ....
.. znajdujesz swoją ukochana mamę (z którą dwa dni wcześniej byłaś na udanych zakupach i z którą kilka godzin wcześniej piłaś kawę ) leżącą na podłodze jedna nogą na drugim świecie z nerwów nie pamiętasz nr na pogotowie a oczekiwanie na karetkę wydaje się być wiecznością ...mając wykształcenie medyczne wiesz , ze to udar znasz etiologie ,konsekwencje i skutki obawiasz się efektów które pozostaną .. i to wszystko zanim zdążył dojechać ambulans a był po sześciu minutach ...lekarz potwierdza diagnozę i pędem na sygnale zaczyna się walka o życie nie tylko walka o życie mojej mamy ale walka o życie całej mojej rodziny ;moich dzieci i męża ..bo ta sytuacja zmieniła nam życie zmieniła nas ...to była najgorsza noc w moim życiu wszystko miało rozegrać się do rana .
Była to nierówna walka o śmierć i życie lekarze nie rokowali pomyślnie a właściwie to w ogóle nie rokowali spisali moją mamę na stratę ! kazali przygotować się na najgorsze .....jak to najgorsze myślałam przecież moja mama była do ostatnich chwil bardzo aktywną osobą no jak to ????? to nie może być prawdą ... rozpacz i obawy pomogły mi rzucić w 7 dni 11 zbędnych kilogramów których wcześniej hashimoto nie chciało oddać ... szpital po tygodniu wypisał do domu i tu zaczęła się batalia i niekończące się schody po lepsze jutro dla osoby niepełnosprawnej , samodzielnie nieobsługiwalnej która miała nie przeżyć dwóch tygodni a żyje juz trzeci rok ..przechodziliśmy wszystko w zaciszu domowym będę opisywała jak rehabilitować , walczyć z odleżynami a właściwie jak skutecznie i tanio leczyć odleżyny , jak pielęgnować chorego , co z przewijaniem oraz jak zniwelować przykry zapach z "pampersów'' ... jak przystosować się do życia z udarowcem żeby nam było łatwiej i lżej i żeby chory nie czuł sie jak niepotrzebny balast . Niemożliwe może stać się możliwym dobra organizajca równa sie 3/4 sukcesu ... muszę kończyć trzeba mamie zrobić zastrzyk ..
...kiedy to pewnego dnia cudowne ,beztroskie życie przeistacza się w koszmar a dom zamienia się w szpital wszystko dookoła wiruje , myśli błądzą .mówisz do siebie to z pewnością zły sen przebudzę się i będzie po wszystkim ...ale nie będzie ...
.... to jednak nie oznacza ,że świat się skończy , to tylko życie się chwilowo zawali i trzeba będzie je na nowo poskładać i zupełnie inaczej niż dotychczas zorganizować .... dziś z perspektywy kilku lat mogę spojrzeć innym trzeźwym spojrzeniem i wyciągnąć wszystko co dobre z tego złego co dał mi los, bo tak naprawdę nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny ....
.. znajdujesz swoją ukochana mamę (z którą dwa dni wcześniej byłaś na udanych zakupach i z którą kilka godzin wcześniej piłaś kawę ) leżącą na podłodze jedna nogą na drugim świecie z nerwów nie pamiętasz nr na pogotowie a oczekiwanie na karetkę wydaje się być wiecznością ...mając wykształcenie medyczne wiesz , ze to udar znasz etiologie ,konsekwencje i skutki obawiasz się efektów które pozostaną .. i to wszystko zanim zdążył dojechać ambulans a był po sześciu minutach ...lekarz potwierdza diagnozę i pędem na sygnale zaczyna się walka o życie nie tylko walka o życie mojej mamy ale walka o życie całej mojej rodziny ;moich dzieci i męża ..bo ta sytuacja zmieniła nam życie zmieniła nas ...to była najgorsza noc w moim życiu wszystko miało rozegrać się do rana .
Była to nierówna walka o śmierć i życie lekarze nie rokowali pomyślnie a właściwie to w ogóle nie rokowali spisali moją mamę na stratę ! kazali przygotować się na najgorsze .....jak to najgorsze myślałam przecież moja mama była do ostatnich chwil bardzo aktywną osobą no jak to ????? to nie może być prawdą ... rozpacz i obawy pomogły mi rzucić w 7 dni 11 zbędnych kilogramów których wcześniej hashimoto nie chciało oddać ... szpital po tygodniu wypisał do domu i tu zaczęła się batalia i niekończące się schody po lepsze jutro dla osoby niepełnosprawnej , samodzielnie nieobsługiwalnej która miała nie przeżyć dwóch tygodni a żyje juz trzeci rok ..przechodziliśmy wszystko w zaciszu domowym będę opisywała jak rehabilitować , walczyć z odleżynami a właściwie jak skutecznie i tanio leczyć odleżyny , jak pielęgnować chorego , co z przewijaniem oraz jak zniwelować przykry zapach z "pampersów'' ... jak przystosować się do życia z udarowcem żeby nam było łatwiej i lżej i żeby chory nie czuł sie jak niepotrzebny balast . Niemożliwe może stać się możliwym dobra organizajca równa sie 3/4 sukcesu ... muszę kończyć trzeba mamie zrobić zastrzyk ..
Komentarze
Prześlij komentarz